از آخرین کوپه ی قطار
به سمت تو دویدم
و باد
تمام چنارها را از پنجره دزدید
تصویرتو را هم گرفت
گرگر آتش روی تنم دوید تند و تند ...
که دری به رویم بسته شد از شاید
و من آهسته پرت شدم از تو دور
صورتم سیلی از انکار و سرخ
چشمانم باز باز
پر از سوال
این صحنه چرا تمام نمی شود دیگر!؟؟
سالهاست هنوز این خواب مرا مرور میشود ولی...
هنوز من و
هنوز تو و
هنوز ایستگاه و
هنوز چنارهای دزدیده شده
هنوز دیداری که تازه نمیشود .... !
افسان+ه
اتفاق از سمت تو بود که یقه ی خیابان را گرفت
به شاید- اگر بیایی چه میشود ؟؟!
تمام این خیابان را بلند پر در می آورم
به یاد اتفاقی که افتادی روی صورت خیابان
روی دستهای زندگی ام بیفت!
افسان+ه
گلهای پیراهنم میشکفد
نگاهم که میکنی هربار
افسان+ه
ماه را بیدار کردم
خوابم نمی برد
بخاطر خوابهای ندیده ام از تو
دلهره داشتمت
قرص ماه را با قرصهای زرد و آبی شبانه سر.....
که مسکن نمی شود درد نبودنت
گم شده ام مدتهاست.....
روزها به دنبال ماه و شبها به دنبال تو نمی خوابم تا بیایی
تا جیرجیرک اقبال سوت شبانه را کوک کند دوباره!...
افسان+ه
من
از این سمت رودخانه
پا به پای موجها سمت توآمدم با هیجان
تو ولی از موجها درد گرفتی
رفتی
دستم دراز شد به سمت تو
دستت به دستم نرسید
ولی
دستم به دستت نه ! رسید...!
باز شدی از گره ی انگشتم دورتر افتادی
پریشان و مشوش رفتی
سالهاست کابوس شبانه ام از نبودنت تیر میکشد هرشب !!
افسان+ه
از عاشقت بودن راضی ام
ولی درد میکشم حتی وقتی کنارم باشی
من از تمام مردمان شهر چشم میخواهم برای دیدنت ولی
فقط برای دیدنت دوچشم دارم و سیاه ! کم تو را میبینم
از عاشقت بودن راضی ام
اما ....
تمام واژه های را میخواهم تا جنون دوست داشتنم را نشانه شوم برای تو!
از عاشقت بودن راضی ام
ولی .....!!!!
افسان+ه
به بهانه ی روز جهانی زن
سیب کشیدم و انار روی کاغذم سبزکه شد
دامنت سپید شد از شعرهای خیس من
چشم تو چشمه ی واژههای نگفته ام
مینویسمت ولی تمام نمی شوی چرا ؟؟
چشمه ی سرزمین چشمهای داغ تو
جوشید هی ...
تا شعر شد
تا ریخت روی صورت دنیایم
خورشید به مهر تو روزها را تابید – خسته نشد!
مهتاب هر شب تورا خیره شد روبروی چشمک ستاره ها
درانعکاس شعرهای من تویی......
آسمان به خاطرت زمین نیفتاد این همه سال
لاله های سرخ بوسهای تو تمام تن زمین را پوشید
رخت و لباس عشق را به تن پوشیدی تو
انار ..... انار
بوسه شدی و لب های سرخ تو تعادل به کهکشهانها بخشید
ببین!!
نگاه که میکنی آتش شعرهای من دامن میگیرد از دامن تو
خرمنهای آتش گرفته ام از چشمهای تیره ات
خاموش میشوم وقتی دست میکشی روی آشوب دلم
اعتماد میکنم به بودنم و زندگی
گندم را که جوانه میشوی
شکوفه که از انگشتانت می روید
آینه روبرویت ایستاده همیشه انگار
روراست اعتراف میکند گناه را که از تو نبود و نیست هیچ وقت
خدا قلم را گوشه ی اتاقش انداخت
باران گرفت روی سقف شعرهای خیس من
کارتمام شد وقتیکه زن کشیده شدی!!!
رنگین کمان سرک کشید و انارهای دامنت ریخت روی زمین
سیب که میکشیدم من
افسان+ه
شایدهای بوسهات را ببار به رویم
بگذار خیالاتی طوفان رابطه باشم وقتی قحطی بودنت به جانم زده!
بگذارعاشقت بمانم تا عشق بتابد به خالیکده ام!
بگذار عاشقت باشم بیش از پیش
افسان+ه
25/11/90